دوستی دیرینه ایست
میان ما و خیابان. در کنار هم هیچوقت پیروزی دور نبوده. اما هربار که جدایی از هم
دورمان می کند، خیابان سرد و عبوس، عبور روزمره گی های ملال آور را به تماشا می
نشیند و ما تنها و بی حوصله خانه نشین می شویم. دوباره باید سراغی از دوست دیرین
گرفت تا شعله های دیدارمان بسوزاند هراس و تردید را و دیوارهای سکوت فرو ریزد از
فریادهایمان. خیابان همان جاییست که می شود آتش را دوباره کشف کرد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر