خیابان؛ کشف دوبارۀ آتش

دوستی دیرینه ایست میان ما و خیابان. در کنار هم هیچوقت پیروزی دور نبوده. اما هربار که جدایی از هم دورمان می کند، خیابان سرد و عبوس، عبور روزمره گی های ملال آور را به تماشا می نشیند و ما تنها و بی حوصله خانه نشین می شویم. دوباره باید سراغی از دوست دیرین گرفت تا شعله های دیدارمان بسوزاند هراس و تردید را و دیوارهای سکوت فرو ریزد از فریادهایمان. خیابان همان جاییست که می شود آتش را دوباره کشف کرد. 

آه، اگر این دست ها مشت می شدند...!