(طرح زیبای روی جلد مجلۀ تایم)
چنان بر اریکۀ قدرت نشسته اند که گویی تا ابد قادر و حاکم به روح و جان مردمان خواهند بود. حکومت خویش را ابدی و خود را فناناپذیر می پندارند. دیکتاتورها را می گویم، این تندیس های به ظاهر مقتدر شنی! اما چهره هایشان با وزیدن اولین نسیم مقاومت درهم می شود و آن هنگام که نسیم های مقاومت به هم می پیوندند و طوفان آغاز می شود دیگر هیچ اثری از اقتدارشان باقی نمی ماند. فرقی هم نمی کند، نامشان هرچه که باشد؛ بن علی، مبارک، قذافی، بشار اسد یا سید علی خامنه ای، مردم فقط با یک نام می شناسندشان؛ دیکتاتور. به رفتن فکر نمی کنند اما می روند یعنی باید بروند و بعداز رفتن تنها در گوشه و کنار شهرها زنجیرهای از هم گسسته ای از ایشان به جای می ماند تا مردم و نسل های بعد فراموش نکنند که زنجیرها گسستنی هستند، اگر خود را باور و ایستادگی را پیشه کنند.
منبع (تصویر):
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر